به دلم افتاده بود صدا زدين آقا منو

دل تنهامو آوردم با يه دنيا دلخوشي

كمتر از آهو كه نيستم ميشه ضامنم بشي

اومدم همسايه هاي پاپرت رو دون بدم

دلمو رو دست بگيرم تا بهت نشون بدم

روبروي گنبدت سجده كنم سلام بدم

خسته نيستم اگه من از راه دوري اومدم

بگم آفتابيو و عاشقم درست مثل جنوب

با همون لهجه دريايي كه ميدوني تو خوب

مِ از سيد مظفر به تو دخيل اَ بندُم

نظرُم هَ بيارُم يِتا كيسه گندم

شايد كه كفترانِت لايقُم بِدونِن

حاجتي كه اوم هَ به گوشت برسانِن

تو چشمه محبت مِ تشنه نگاتُم

تو كعبه اميدي به هر دم نه صداتم

اسم نازنينت تا روي زبونِن
اون گدن مدائك لحظه اذانِن

روبروت بي اختيار دوباره زانو بزنم

ميون گريه بگم غريب و در به در منم

تو رو شاهد بگيرم كه با خدا حرف بزني

ميدونم كه دست رد باز به سينم نميزني

ميدونم شفاعت بي منتت زبون زده
به همين اميد دلم به مشهد تو اومده

تو كه اسمت با غم نقاره ها روي لباست

همه صحن طلات ردپاي فرشته هاست

دست خالي هيچكسي از در خونت نميره

يا رضا رضا ميگم تا قلبم آروم بگيره

يا رضا رضا ميگم تا قلبم آروم بگيره

با قلم طلایی سر
با مرغ حنایی پر
رو پیشونی همه نوشت 
قصه خوب سرنوشت 
نوبت من که رسید 
قلم طلایی سر شکست
مرغ حنایی پر ، پرید
از مرغ غم یه پر گرفت 
رو پیشونی من نوشت

قصه تلخ سرنوشت